تو با من قهر و من با خود چو دشمن

تو چشم دیدن من را نداری

و من حال و هوای خویش دیدن

زمین پژمرد بغض آسمان ماند

دل از من بردی و کردی نهان روی

خدا را با چه امیدی توان ماند؟

لبم لبخند می چید از لبانت

چه تلخندی پس از تو بر لبان ماند

جوانی و صفا و شور رفتند

غم و ناکامی و قدی کمان ماند

گمان کردم که می مانی مسافر

دریغا رفتی و حدس و گمان ماند

به گرمای نگاهت زنده بودم

نگفتی بعد من میثم چه سان ماند؟

خداحافظ برو ما را غمت بس

غمت عکس خودت چه مهربان ماند...